Jeroen te Wierik bouwde Azerty op vanuit strijdersgedrag
Nieuwe medewerkers die over een rode loper worden binnengehaald. Collega’s die ‘zonnetjes’ aan elkaar uitdelen. ‘Regenbuitjes’ voor fouten die gewoon besproken mogen worden. En roasts voor mensen die tien jaar in dienst zijn. Deze rituelen van Azerty zeggen heel veel over hoe Jeroen te Wierik naar het ondernemerschap kijkt. In twintig jaar tijd bouwde hij met zijn compagnon Richard Klink niet alleen aan een succesvol bedrijf, maar vooral ook aan een cultuur waarin mensen samen willen bouwen, verbeteren en vooruitgaan. “It’s a never ending game.”
Wie via de knaloranje welkomsbalie van Azerty naar boven wordt geleid, zal al snel tot de conclusie komen dat het bedrijfspand zéér smaakvol is ingericht. Mooi en stijlvol, met oog voor sfeer en gezelligheid. Overal zijn mooie decoraties, knusse hoekjes en kleurrijke zitjes. Hoe meer stappen je in de wereld van Azerty zet, hoe meer je erachter komt dat niks zomaar is. Over élk detail is nagedacht en overal zit een idee of gedachte achter. De vergaderruimtes bijvoorbeeld, die dragen plaatsnamen. New York. Amsterdam. Parijs. Nashville. Het blijken steden die belangrijk zijn geweest op Jeroens ondernemerspad. Ook het strand in de trappenhal – compleet met zand en comfortabele strandstoelen – blijkt niet gewoon voor de leuk. Binnen Azerty noemen ze dit ‘het perfecte terrasje’. Geïnspireerd op een voorstelling van cabaretier Lebbis over zijn ultieme terrasbeleving. Een plek waar alles klopt, waar je favoriete drankje precies goed geserveerd wordt en waar je je écht gezien en gehoord voelt. “Dat is hoe wij bij Azerty willen dat onze klanten zich voelen”, zo vertelt Jeroen ons daar later over. “Een gevoel van onbezorgdheid, omdat je weet dat alles goed geregeld wordt.”
Groots dromen
Het strand lopen we helaas voorbij, maar door een vriendelijke medewerker worden we wel naar een ander zitje gebracht. We zijn wat vroeg en Jeroen is nog even in gesprek. Het geeft ons mooi wat tijd om rond te kijken. Het eerste wat opvalt is de wand met portretten van grote tech-ondernemers zoals Bill Gates, Steve Jobs en Mark Zuckerberg. Een collega heeft ooit al eens geprobeerd om zijn eigen foto in deze ‘wall of fame’ te hangen, zo vangen we op in de wandelgangen. Succesvol was die actie helaas niet. Zodra we in Jeroens eigen kantoor binnenkomen, zien we ook aan de wand daar allerlei posters. Een plattegrond van Raalte met de tekst ‘Where it all started’ bijvoorbeeld, maar vooral ook veel verwijzingen naar Amerika. “Het land van de ‘American Dream’. Vooral New York vind ik heel inspirerend”, zo vertelt Jeroen over de stad waar hij heenging op business trip. “De handel die er plaatsvindt, de vrijheid van denken en het groots dromen. Het gevoel dat alles mogelijk is. Dat vind ik mooi.”
Grappig genoeg was Jeroen zelf geen kleine jongen met grote, duidelijke dromen. Hij kwam dan wel uit een echte ondernemersfamilie, maar zelf wist hij niet precies wat hij wilde. Ondernemer zijn was voor hem op dat moment in ieder geval geen eerste keuze. Al trok iets aan die wereld hem wel. “Als ik over een industrieterrein fietste en al die bedrijven zag, dan vond ik dat altijd wel heel gaaf. Het was niet iets wat ik zelf ooit wilde, maar ik voelde wel veel respect.” De pure ondernemersgeest was er dan wel niet meteen, maar wat er wél al vroeg inzat was een enorme drive om ergens vol voor te gaan. “Ik wilde altijd het spel spelen”, zo vertelt Jeroen daar zelf over. “En als ik iets deed, dan wilde ik er ook goed in zijn. De beste eigenlijk. Voor mezelf heb ik de lat altijd héél hoog gelegd.” Vanuit huis kreeg Jeroen de echte Sallandse mentaliteit mee waarin hard werken vanzelfsprekend was. “Niet lullen, maar poetsen. Niet zeuren, maar knallen. We waren heel gedreven, maar tegelijkertijd ook heel vrij. Alles kon en ‘nee’ stond niet in ons woordenboek. Dat heb ik zelf ook overgenomen. ‘Nee’ voelt voor mij als afwijzing. Alsof ik iemand teleurstel. Door altijd ‘ja’ te zeggen, ging ik maar door en door.”
Jeroen springt snel in de analyserende rol als hij het over zijn karakter heeft. Hij is veel bezig met gedrag, gewoontes en waar die vandaan komen. “In mijn pad als ondernemer heb ik dat altijd interessant gevonden”, zo knikt hij. “Als je weet hoe je zelf in elkaar zit, dan weet je ook veel beter wat voor mensen je om je heen nodig hebt. Je kunt zorgen dat zij iets kunnen waar jij niet zo goed in bent. Of je gaat aan de slag met je gedrag, zodat je het kunt veranderen. Ik heb bijvoorbeeld echt wel moeten leren om keuzes te maken en dus vaker ‘nee’ te zeggen. In het begin van mijn carrière durfde ik dat niet. Ik was overal, dronk waar ik kon bakjes koffie en wilde iedereen leren kennen. Je kunt namelijk altijd iets leren van iemand. En iedereen kan je klant zijn. Als ik vroeger bijvoorbeeld een event had en er kwam iets belangrijks tussendoor, dan ging ik toch naar het event. Dan zat ik ’s nachts, de volgende dag of in het weekend de dingen te doen die ik eigenlijk had moeten doen. De afgelopen jaren heb ik geleerd zo’n event wél af te zeggen als dat nodig is en veel bewuster te kiezen met wie ik wel om tafel ga en met wie niet. En eerlijk? Dat geeft me zo’n goed gevoel. Het zorgt voor veel meer rust en tijd voor de dingen die ík wil doen.”
Durven
De carrière van Jeroen begon in het bankwezen, als kredietbeheerder. Omdat er commercieel talent in hem gezien werd, stapte hij over naar relatiebeheer. “Ik vond het superleuk om bij zakelijke klanten aan tafel te zitten”, zo blikt Jeroen terug. “Ik zag hoeveel blijer ondernemers zijn, hoeveel meer enthousiasme, drive en passie ze hebben. Als iets niet lukt, dan denken ze om en verzinnen ze een andere weg. Dat vond ik mooi. Ik wist nog altijd niet precies wat ik wilde gaan doen, maar één ding ontdekte ik daar wel: ik wilde ondernemen.” Zelf had Jeroen het op dat moment nog niet door, maar op de achtergrond was hij stiekem al begonnen. De ondernemers bij wie hij aan tafel zat, hielp hij namelijk regelmatig. “Het was 2001 dus veel van hen maakten nog offertes op dubbeldrukpapier. Ik liet ze de mogelijkheden in Excel zien en maakte ze een beetje wegwijs in het internet.” Jeroen grijnst breed: “Het is niet dat ik er zelf heel veel van wist hoor, maar nog altijd meer dan zij. Toen ik wegging bij de bank, bleef ik ondernemers daarom helpen met dit soort dingen. Voor hen was ik een fijne sparringpartner, omdat ik het gewoon relaxed en in simpele woorden uitlegde. Zo zie je maar, het heeft niet altijd met kennis te maken. Soms moet je gewoon durven.” Vanuit het vertrouwen dat Jeroen had opgebouwd, klopten steeds meer ondernemers bij hem aan met een hele andere vraag: ‘Verkoop je ook computers?’ Aangezien Jeroen nooit ‘nee’ zei, laat dat antwoord zich raden.
“Ja, natuurlijk! Ik moest alleen iemand zoeken die daar verstand van had, want ik wist er vrij weinig vanaf. Toevallig kwam ik toen bij mijn compagnon Richard Klink terecht. Hij had een eigen webwinkel en via hem kocht ik wat computers.” Opnieuw verschijnt die grote, ondeugende lach op Jeroens gezicht: “De allereerste pc’s die ik verkocht, hadden heel toevallig geen problemen. En dat was mijn grote geluk. Want als daar iets mis was gegaan, was ik zeker gestopt. Ik had het namelijk niet kunnen oplossen…” Het bleek het begin van Azerty, want Jeroen en Richard besloten in 2004 de krachten te bundelen en vanuit een garagebox een hardware webshop te beginnen. Een gouden zet, want de twee vulden elkaar perfect aan. “We zijn yin en yang”, zo omschrijft Jeroen hun samenwerking. “Hij weet alles van web, ik vind het leuk om naar klanten te gaan en de boel te organiseren. Alles wat hij kan, kan ik niet. En alles wat ik leuk vind, vindt hij niet leuk. Wij vinden elkaar in het de beste willen zijn, in onszelf steeds weer verbeteren. We wisten namelijk dat als wij zouden doen wat we beloofden en dat steeds beter gingen doen, dat klanten zouden blijven terugkomen. Natuurlijk hebben we op het juiste moment de kansen gepakt, maar we hebben vooral heel hard gewerkt. Vanuit strijdersgedrag zijn we zover gekomen.”
A never ending game
Dat strijdersgedrag komt in het hele verhaal van Jeroen terug. Want ja, Azerty kende zeker een kickstart met orders die razendsnel binnenvlogen, maar na dik twintig jaar bestaat het Raalter bedrijf nog altijd. Van twee man in een garagebox naar een grote, landelijke speler met meer dan 150 personeelsleden. En dat is ze zéker niet komen aanwaaien. Vanaf het eerste moment zetten ze vol in op kwaliteit, maar gingen ze ook heel bewust om met hun geld. “In ons wereldje gaat heel veel geld om, alleen wordt er heel weinig verdiend”, zo legt Jeroen uit. “In de beginfase keerden we elk dubbeltje om. Zo gebruikten we dozen en inpakmateriaal bijvoorbeeld opnieuw. En we sloten ook geen grote leningen af. Nee, je bewijst jezelf door het te doen met de middelen die je hebt. Dat is ook wel iets wat ik vanuit mijn opvoeding heb meegekregen: eerst verdienen voordat je het uitgeeft. En dat doen we binnen Azerty eigenlijk nog steeds. Ik ben er heilig van overtuigd dat dit één van de redenen is dat wij er nog altijd zijn en bijna alle anderen uit die tijd niet meer. Dat betekent overigens niet dat we geen héle zware tijden hebben gehad. Want dat hebben we zeker. In deze markt zijn namelijk enorm veel fluctuaties. Als het ene jaar goed is, heb je geen enkele garantie op een mooi, volgend jaar. Niks is voor altijd. It’s a never ending game, een spel dat bijna elke dag verandert. En daarin moet je steeds weer mee.”
De constante veranderingen in de markt staan natuurlijk naast de veranderingen in het bedrijf zélf. Want waar Jeroen en Richard in eerste instantie helemaal geen groot bedrijf met personeel voor zich zagen, ging het toch die richting op. Met de jaren groeide het team steeds een beetje verder en dat vroeg uiteindelijk om een duidelijke structuur. “Van nature ben ik een leider die liever zelf aanpakt dan delegeert en controleert. Ik wil geen autoritaire directeur zijn in een ivoren toren die iedereen vertelt wat ze moeten doen. Ik sta liever zelf met de poten in de klei om te inspireren vanuit voorbeeldgedrag. Maar als je team steeds groter wordt, kun je niet meer overal zijn om dat voorbeeldgedrag te geven. Het werd een mierenhoop. Voor ons was het daarom zaak om een goed MT samen te stellen. De juiste mensen op de juiste plekken die de boodschap naar alle verschillende schakels kunnen doorvertalen.”
Terwijl Jeroen terugblikt op die belangrijke stap in de groei van Azerty, trekt hij ook regelmatig een peinzend gezicht. Het klinkt namelijk allemaal makkelijk, maar dat was het niet. “Je bent niet alleen als bedrijf aan het groeien, maar ook als ondernemer. Aan de ene kant ben je bezig met de toekomst en met bouwen, bouwen, bouwen. Maar als je bouwt, laat je aan de andere kant ook automatisch iets los. Mensen met wie je goed kon, dingen die je leuk vond, gewoontes en processen. Veel ondernemers hebben moeite met dat loslaten. En eerlijk? Dat is ook lastig. Je moet jezelf constant aanpassen, steeds weer omgaan met de nieuwe situatie. Tegenwoordig doe ik achthonderd procent iets anders dan toen ik begon. Als je me dat toen had gezegd, had ik nooit geloofd dat ik dat zou kunnen of willen. Dat ik er überhaupt blij van zou worden. En toch is het zo. Precies dat is ook wat ik altijd tegen andere ondernemers zeg: als je wilt groeien met personeel, dan moet je zélf ook groeien. Want als jij niet groeit en je blijft vasthouden aan jouw mindset, dan zul je niet verder komen.”
De Azerty-cultuur
Op zijn weg heeft Jeroen dus veel losgelaten, maar de vertrouwde cultuur van Azerty hoort daar zeker niét bij. Het warme familiegevoel, de legendarische bedrijfsfeestjes en de unieke gewoontes waar het bedrijf zo bekend om staat, heeft hij vanaf het begin nauwkeurig opgebouwd en bewaakt. “Ons motto is ‘only the best’ en we willen elke dag een stukje beter, maar deze mentaliteit gaat hand in hand met het écht samen willen doen. Het voor elkaar opkomen, elkaar niet laten vallen. Toen wij voor het eerst mensen gingen aannemen, zochten we ook heel bewust naar zulke collega’s. Mensen met hetzelfde strijdersgedrag als wij. Geen types die denken dat alles vanzelf gaat, maar mensen die kneiterhard willen werken. Dat zagen we terug in tijden dat het hier slecht ging. Er waren genoeg collega’s die het schip niet verlieten, maar die juist de zeilen aantrokken en het schip door zwaar weer liepen te sjouwen.”
Het is bijzonder om te zien hoeveel tijd en aandacht Jeroen aan zijn bedrijfscultuur besteedt. Veel bedrijven proberen dit ook, maar raken die verbondenheid toch kwijt zodra ze groter en groter worden. Jeroen heeft heel goed begrepen dat het juíst dan belangrijk is dan ooit. Zo staat er iedere dinsdagochtend bijvoorbeeld een meeting gepland met het hele team. Iedere week met een andere invulling. “De ene keer is er een quiz, dan weer een project- of een cijferupdate. Daarin hebben we ook onze vaste elementen. Zo rollen we de rode loper uit voor nieuw personeel, delen we zonnetjes uit aan collega’s die dit verdiend hebben, maar kun je jezelf ook een regenbuitje geven als je een foutje hebt gemaakt. Fouten maken mag namelijk. Daarnaast feliciteren we mensen met contractverlengingen en doen we een roast als iemand tien jaar in dienst is.” Jeroen glimt als hij het over deze kant van Azerty heeft. Ja, het bedrijf streeft altijd naar de hoogste kwaliteit en vraagt veel van collega’s, maar tegelijkertijd draait het vooral om de mensen. “Als de cijfers belangrijker dreigen te worden dan de mensen, dan zou ik ermee stoppen”, zo klinkt het stellig. “Voor mij hóórt dit bij Azerty.”
Toekomstbestendig
Die bekende Azerty-cultuur bewaakt Jeroen dus met man en macht. Oók in zijn nieuwste stap: per 1 januari is het bedrijf namelijk officieel onderdeel van IT-groep EyeTi. Zelf blijft hij medeaandeelhouder en directeur. “Ik heb altijd gezegd; als zoiets nodig is voor Azerty, dan doe ik dat. Het kan niet zo zijn dat het bedrijf doodbloedt en dat achteraf iedereen zegt: ‘Nou, wat zonde! Het was zo’n mooi bedrijf’. Dat zou ik vreselijk vinden. Deze kans kwam voorbij, alles klopte en dus moest ik ‘m pakken. We kunnen namelijk helemaal onszelf blijven én ondertussen leren van de andere bedrijven binnen EyeTi. Ik geloof dat we met deze stap toekomstbestendiger worden.” Een lichte frons verschijnt op Jeroens gezicht. Hij kan vol passie en enthousiasme spreken over de mooie kanten van het ondernemerschap, maar tegelijkertijd schuwt hij de lastige momenten zeker niet. Hij is open over de moeilijke tijden en de onzekerheden die daarbij horen. “We zitten er nu zelfs middenin”, zo zegt hij terwijl hij zijn handen opsteekt en zijn korte, afgebeten nagels laat zien. “We zijn bezig met een transformatie en dat zorgt natuurlijk voor twijfel en onzekerheid. We zien namelijk dat de consumentenmarkt gehalveerd is. De prijzen in onze branche zijn stijgende, de wereld is onrustig en mensen houden de hand op de knip. En dan moet je als bedrijf keuzes gaan maken over je toekomst. We waren al aan het opschuiven naar B2B, maar die omslag moeten we nu in sneltreinvaart maken. En daar komt heel wat bij kijken. Ik sta er helemaal achter en ik geloof dat het de beste keuze is, maar dat betekent niet dat het altijd leuk of makkelijk is.”
Ondanks deze nieuwe onzekerheden is Jeroen – zo zegt hij zelf – tegenwoordig relaxter dan ooit. Doordat het MT goed staat, de structuren kloppen en de samenwerking met EyeTi de toekomst beter garandeert, heeft hij een bepaalde rust gevonden. En dat geeft hem ook ruimte voor nieuwe prikkels. De lege bedrijfshal die hij omturnde tot evenementenlocatie Dock6 is daarvan een mooi voorbeeld. “Ik zag een kans en die wilde ik pakken”, zo vertelt hij daarover. “Niet om het geld, ik vind het gewoon gaaf om mensen te kunnen verbinden. Dit doen we door zelf events te organiseren, maar ook door de deuren open te stellen voor andere Sallandse ondernemers. We hebben hier zoveel mooie bedrijven en wat mij betreft mogen ze best wat vaker dat podium pakken om te vertellen wat ze doen. Ik merk aan mezelf dat ik dit bewust wél probeer. Niet omdat ik mezelf zo graag op mijn borst klop, maar omdat ik anderen wil verder helpen. Dus als ik mensen kan inspireren door ons verhaal te vertellen, ze inzichten te geven en ze te behoeden voor valkuilen, dan word ik daar heel blij van. Ik vind het mooi om die lerende rol wat meer op te kunnen pakken.”
