“Bij ons draait het om ‘Hoe kan ik je helpen?’ in plaats van om ‘Hoe kan ik verkopen?”
Sommige bedrijven groeien volgens een strak uitgewerkt businessplan, terwijl bij andere bedrijven de puzzelstukjes plotseling perfect in elkaar vallen. Voor Claudia Lira en Sharon Schulten van Pronksieraden kwam alles précies op het juiste moment samen. “Het ging zo organisch. Alsof het altijd zo heeft moeten zijn.”
Het is even goed zoeken naar de ingang van het atelier van Pronksieraden. Onze navigatie geeft aan dat we op de juiste plek op industrieterrein Raalte staan, maar om ons heen zien we vooral veel auto’s. Net als we ons af beginnen te vragen of we wel goed zitten, komt Sharon ons via de autowerkplaats tegemoet gelopen. “Sorry, we zitten een beetje verstopt”, zo verontschuldigt ze zich. “Stiekem is dat ook wel bewust. Zo krijgen we wat minder spontane inloop en kunnen we lekker doorwerken.” Binnen voelt het atelier precies zoals je bij een creatieve werkplaats voorstelt. De werkbank is bezaaid met materialen, gereedschappen en kleine onderdelen. Het oogt rommelig, maar vooral ook knus en gezellig. “We weten precies waar alles ligt, dus we ruimen pas op als we iets kwijt zijn”, zo vertelt Claudia lachend. “Maar ook dan ziet het er over een uur weer zo uit hoor…” Sharon loopt naar de kleurrijke ruimte achter de werkplaats en wijst naar een bak gevuld met allemaal kleine zakjes: “Het lijkt misschien niet zo, maar we hebben zeker wel onze structuurdingetjes”, zo zegt ze grijnzend. “Hierin sorteren we bijvoorbeeld alle opdrachten met daarbij de aantekeningen, schetsen en de bijbehorende sieraden. Met kleurtjes geven we de status aan. Dat moet ook wel, want anders gaat het gegarandeerd mis, haha!”
Perfecte timing
Je hoeft Claudia en Sharon maar even samen te zien en je weet al genoeg: ze vormen een echte twee-eenheid. De gedeelde passie voor het vak spat ervan af, ze gieren constant van het lachen en tegelijkertijd vullen ze elkaar perfect aan. “Ja, onze band is wel heel bijzonder”, zo beaamt Sharon. Naast haar knikt Claudia: “Ik ben opgegroeid in Peru, maar ik noem Sharon altijd mijn Nederlandse zus. Zo voelt dat echt.” De dames ontmoetten elkaar dik dertig jaar geleden, op de opleiding Edelsmeden in Schoonhoven. Ze bleken in hetzelfde studentenhuis te wonen en vanaf het eerste moment hadden ze een klik. Ze bleven contact houden, ook toen Claudia terugging naar Peru. Ondertussen volgden beide dames hun eigen pad. Zo werkte Sharon bij verschillende edelsmederijen en begon ze daarna voor zichzelf. Eerst alleen voor familie en vrienden, maar langzaam werd Pronksieraden steeds een beetje groter. Ook Claudia startte haar eigen bedrijf. “In Peru was alles op sieradengebied nog heel klassiek, dus ik ging he-le-maal los”, zo blikt ze lachend terug. “Het maken van een eigen collectie ging vanzelf: dit is leuk, oh dat is óók leuk! Alles kon en niks was te gek. Mijn zus regelde de boel aan de achterkant, waardoor ik me volledig kon focussen op het creëren. Dat ging zo goed dat onze sieraden zelfs landelijk bekend werden en regelmatig op tv verschenen.” Claudia’s merk was booming, maar dat succes had ook een keerzijde. Zo begonnen er zelfs kopieën van haar sieraden te komen. “Dat vroeg enorm veel van mijn creativiteit. Ik moest niet alleen iets maken wat mensen wilden kopen, maar ook nog eens iets wat niet makkelijk na te maken was.” Na een succesvolle tijd van alleen maar groeien, groeien, groeien was het hoogtepunt bereikt. “Op een bepaald moment had ik er helemaal geen zin meer in. Ik had geen contact met klanten, was alleen maar aan het maken. Nou, één sieraad maken is leuk, maar als je dan nog twaalf keer precies hetzelfde moet maken… Ik verloor het plezier.”
Aan de andere kant van de wereld kwam ook Sharon in een mindere periode terecht. De opdrachten van Pronksieraden begonnen haar boven het hoofd te groeien en ze zat niet lekker in haar vel. “Ik kon slecht ‘nee’ zeggen en het werk stapelde zich maar op”, zo blikt ze terug. “Elke avond zat ik tot laat te werken, totdat ik helemaal vastliep. Ik besloot een stap terug te doen om aan mezelf te gaan werken.” Precies op dat moment keerde Claudia terug naar Nederland. Ze was klaar met het vak en zoekende in wat ze wilde. “Ze nam wat werk van me over, om me te helpen. Het was precies wat we allebei nodig hadden. Ik kon met mezelf aan de slag, terwijl Claudia de passie voor het vak terugvond.” Claudia: “Ik vond het heerlijk om het hele proces te doen. De gesprekken met klanten en hun bijzondere verhalen, het ontwerpen, het maken én het moment dat mensen het sieraad komen ophalen. Dat had ik echt gemist.” Een glimlach verschijnt op de lippen van Sharon: “We hadden het niet zo gepland, maar de timing klopte perfect. Ik zeg vaak dat mijn moeder Claudia deze kant op heeft gestuurd. Zo voelt het echt: het heeft zo moeten gaan.”
Sieraden met een ziel
De samenwerking tussen Claudia en Sharon voelde zo goed dat ze in 2018 besloten om samen met Pronksieraden verder te gaan. Dat klinkt als een strategische keuze, maar het was vooral een duidelijk gevoel. “Het ging zo organisch. Als een plantje dat naar de zon groeit”, zo omschrijft Claudia het symbolisch. Ook volgens Sharon klopte het vanaf het eerste moment: “We doen allebei waar we goed in zijn en daarin vullen we elkaar perfect aan. Ik ben meer van het creatieve, terwijl Claudia beter is in de techniek. Ik heb altijd ideeën en zie overal kleuren en vormen. Claudia denkt dan: ‘Okay leuk, maar hoe lossen we dat op?’ Bij ons gaat het daarin niet om perfectie, maar om het verhaal en de emotie in het sieraad. Bij de juwelier vind je ook hele mooie sieraden, maar daarvan zijn er duizenden gemaakt. Die zijn – zoals Claudia dat altijd mooi zegt – uitgespuugd door een machine. Er zit geen ziel in. Bij ons voel je dat alles uniek en met de hand is gemaakt.” Die liefde voor het pure ambacht zat er bij beide dames altijd in, maar toch veranderde hun aanpak met de jaren wel degelijk. Claudia: “Wij werken nu vanuit de vraag: ‘Hoe kan ik jou helpen?’ terwijl het voorheen draaide om iets heel anders: ‘Hoe kan ik verkopen?’ en ‘Hoe kan jij mij helpen?’ Die instelling werkt helemaal niet.” Sharon lacht: “Wat dat betreft zijn we absoluut geen pure ondernemers. We zijn meer kunstenaars. We willen mooie dingen maken, zorgen dat de klant blij is. Wij geloven ook dat dit uiteindelijk meer klanten bij ons brengt.”
Nu klinkt de samenwerking vooral als een zoetsappig sprookje, maar natuurlijk kwamen ook Claudia en Sharon hobbels tegen op hun ondernemerspad. Pronksieraden groeide en de klanten bleven komen, maar tegelijkertijd liepen de dames vast. “We gingen overal in mee, stelden geen grenzen en raakten daardoor helemaal ondergesneeuwd”, zo vertelt Sharon over die periode. “In de coronatijd raakten alle ondernemers in de stress, maar wij dachten alleen maar: ‘Wat fijn, eindelijk rust!’ Dat was natuurlijk een duidelijk teken aan de wand. We moesten iets veranderen.” De oplossing? In eerste instantie dachten Claudia en Sharon dat het aannemen van een collega meer lucht zou geven. “Als we het ontvangen van klanten niet meer zelf zouden doen, konden wij doorwerken. Dat werkte voor ons echter totaal niet”, zo blikt Claudia terug. “We misten de magie van zo’n eerste gesprek. Dat gevoel. De emotie. Zonder die input mis je toch de ziel in het sieraad.” Hoewel het Claudia en Sharon niet de rust bracht waarop ze hoopten, zorgde het wel degelijk voor iets anders: Ze werden bewuster voor hun kracht: het contact met de klant. “Het heeft ons geleerd dat we beter op onze agenda moeten passen, dat we soms ‘nee’ moeten zeggen en meer structuur nodig hebben. Zo hebben we tegenwoordig een boekingssysteem op onze website en werken we alleen op afspraak. Op de woensdag plannen we onszelf daarnaast helemaal vrij zodat we dan echt lekker kunnen doorwerken.”
Claudia en Sharon zijn met Pronksieraden een weg ingeslagen die voor hen goed voelt. En dat doet ook daarbuiten goed! Twee jaar geleden werden ze namelijk genomineerd voor de Verkiezing Onderneming van het jaar Gemeente Raalte. Een mooie bevestiging, zo vinden Claudia en Sharon. “Maar voor ons geen doel. Het zit bij ons meer in de kern. Als je doet wat je leuk vindt dan voelt het vanzelf als succes. We zijn daarom ook nooit echt bezig met adverteren en onszelf verkopen. Onze focus ligt altijd op het blij maken van onze klanten met sieraden.” Claudia: “Al proberen we wel onze Instagram een beetje up-to-date te houden. Op die manier willen we er toch voor zorgen dat mensen onze sieraden en de bijbehorende verhalen tegenkomen als ze aan het scrollen zijn. Daarin hebben we onszelf huiswerk gegeven: elke vrijdag willen we iets posten. Onze vrijdagmiddagborrel gaat daarom volgens een vast recept: pen, papier, bier en social media, haha!”
Natuurlijk, door middel van social media hoopt Pronksieraden mensen te inspireren om contact met hen op te nemen, maar voor Claudia en Sharon draait hun werk absoluut niet om zakelijke groei. Hun succesfactor zit in iets anders: “Passie en plezier”, zo klinkt het stellig. “Onze samenwerking is echt een feestje en voelt aan alle kanten goed. Zo willen we verder. En natuurlijk kijken we samen naar de toekomst. Want waar dromen we nog van? Waarin willen we onszelf nog ontwikkelen? Wat kunnen we nog leren? Daarvoor hebben we een visiemap gemaakt.” Claudia: “Daarin zijn we vooral bezig met de richting van Pronksieraden, niet met de cijfers. We proberen daarom vooral onszelf te ontwikkelen. Zo gaan we bijvoorbeeld binnenkort naar een cursus ademhalingstechniek. Dat klinkt misschien gek, maar uiteindelijk is onze persoonlijke groei ook groei voor het bedrijf. Als wij allebei blij zijn en ons goed voelen, dan komt succes vanzelf.”
